Busan, Zuid-Korea (28-30 maart 2016)

Standard

We landen op maandagochtend 28 maart 2016 vroeg in Busan, in het zuiden van Zuid-Korea en na Seoul de grootste stad van het land. De piloot had omgeroepen dat het 5 graden was, maar dat viel wel mee. Busan - zonsopgang vliegtuigHet was fris, maar de zon scheen en dat was een heerlijke combinatie! Die frisheid was echt heerlijk! Niet meer die zwetende warmte. Frisse lucht buiten en dan lekker warm binnen; zoals het hoort! Het hotel zoeken was wel even een uitdaging, want echt alles was in het Koreaans geschreven. We verbleven in een zogenaamd “love-hotel”. Deze hotels kom je veel tegen in dit deel van Azië en volgens de overlevering zijn ze ontstaan om ouders uit kleine huizen de kans te bieden in meer privacy dan thuis de liefde te consumeren. Maar ze doen gewoon dienst als hotel en voor onschuldige toeristen als wij is het een relatief goedkope alternatief om enige luxe te kunnen ervaren. Wow, wat een kamer! Spannend was het paneel met knoppen met Koreaanse tekens erop waarmee allerlei sfeerverlichting aan en uit kon. Van sommige knoppen zag je niet direct resultaat, waardoor je je toch ging afvragen wat je zojuist in werking had gesteld… Ook maakten we voor het eerst kennis met ‘de wc’. Deze piepte als je erop ging zitten en had allerlei knopjes waarmee je het ingebouwde bidet kon besturen. In de weken erna zouden we nog veel verschillende varianten van dit soort toiletten tegenkomen en eraan gehecht raken!

Busan had de uitstraling van een moderne wereldstad en toch hadden we er nog nooit van gehoord. Apart. Overal waar we kwamen werden we gewoon in het Koreaans aangesproken. Grappig is dat ze je hier met een standaard begroeting welkom heten als je ergens binnen komt (ook in het supermarktje). We sloten onze eerste avond hier af aan het strand op de boulevard met door neon verlichte wolkenkrabbers. De hoofdattractie daar was een grote brug boven de zee over de baai, waarop een hele show in LED-verlichting te zien was. We hadden besloten dat we ons uitgavepatroon iets meer los mochten laten. Niet dat we ons geld over de balk gingen smijten, maar we hoefden ook niet meer elke Won om te draaien en beleefden het wat meer als een vakantie. Dat zorgde voor wat meer ontspanning dan in de voorgaande weken.Busan - boulevard

De volgende ochtend ontbeten we bij een bakker om de hoek van ons hotel. We konden gelukkig zelf pakken wat we wilden hebben, want de man sprak geen woord Engels. Maar de gastvrijheid viel direct op en we kregen zelfs een extraatje toegestopt. Volgens mij omdat we westers waren. Wow. Dat was lang geleden; mensen die ons belangeloos iets geven omdat ze het leuk vinden dat we er zijn. Heerlijk! Daarna bezochten we een Boeddhistische tempel net buiten de stad. De omgeving was prachtig. Geen tropisch bos meer, maar een veel droger en ruiger landschap met veel kleuren door de lente. En dan zo’n tempel in de heuvels, prachtig! Busan - TempelOnze volgende bestemming was een cultureel dorpje dat, gelegen op een bergwand, uitkijkt over Busan. Heel toeristisch, maar wel leuk. We hadden gelezen dat het ook wel “de Machu Picchu van Azië” wordt genoemd. Dat is nogal overdreven. Het mag de veters van Machu Picchu nog niet strikken. Maar het was een bezoek meer dan waard.Busan - Cultureel dorp Grappig was dat we bij de ingang voor een klein bedrag een kaart konden kopen met daarop een stempelkaart. Op verschillende plekken in het dorp kon je een stempel halen; blijkbaar een Aziatische hobby. Lisa was natuurlijk meteen enthousiast en het zorgde wel voor een doel en een route bij het verkennen van het dorp. In Sanders ogen was het natuurlijk iets sufs, maar in de praktijk toch stiekem heel leuk!Busan - Stempelen

‘s Avonds gingen we iets doen waar we niet omheen konden: “Korean barbecue”! Dit is een concept dat hier heel veel voor komt en heel populair is. Elke tafel heeft een eigen barbecue. Alleen dat is al een leuk gezicht. Zo gauw je gaat zitten krijg je al water en “gimchi” (gefermenteerde groenten) voorgeschoteld. Sander bestelde twee soorten vlees die we op de barbecue moesten klaarmaken. Gelukkig hielp de ober ons, want blijkbaar moesten ze op verschillende manieren worden bereid. Het was erg lekker. Lisa kon gelukkig een bijgerecht van ei krijgen en er was een salad-bar, dus ze kon zoveel gimchi eten als ze wilde. Een leuke ervaring!

De dag erna moesten we alweer weg. Achteraf best jammer, want we waren erg nieuwsgierig geworden naar de rest van het land. Maar ja, er stond ons iets te wachten waar we ons nog veel meer op verheugden: Japan!

Op het vliegveld werden we nog wel even aan het schrikken gemaakt. Elke keer als we naar een nieuw land vlogen, zonder dat we een verdere vlucht hadden geboekt, werden we van tevoren bang gemaakt dat we gevraagd zouden kunnen worden naar “proof of onward travel”. Om die reden hadden we verschillende keren goedkope tickets geboekt, die we uiteindelijk niet zouden gebruiken, om maar op het vliegveld te kunnen aantonen dat we van plan waren het land ooit weer te zullen verlaten. Dit bleek altijd tevergeefs, want we werden er nooit naar gevraagd. Dit keer hadden we dan ook geen voorzorgsmaatregelen genomen. We wisten nog niet zeker of Japan onze eindbestemming zou zijn en hadden dus ook verder niets geboekt. En ja hoor, uitgerekend deze keer werden we gevraagd naar “proof of onward travel”. Het grappige hieraan is dat het zo schijnt te zijn dat douanebeambten er in de praktijk eigenlijk nooit naar vragen, maar dat het zo geregeld is dat wanneer iemand geweigerd wordt een land in te gaan, de vliegtuigmaatschappij verantwoordelijk is om diegene weer mee terug te nemen naar waar hij vandaan kwam. Om dit risico uit te sluiten controleren vliegtuigmaatschappijen dus soms wel op “proof of onward travel”. Gelukkig was het voldoende om een formulier te tekenen waarbij wij de financiële aansprakelijkheid bij eventuele weigering door de Japanse douane, overnamen van de luchtvaartmaatschappij. Hierdoor was het wachten in de rij voor de douane even later in Japan wel wat spannender dan normaal, maar (uiteraard) vroegen zij er totaal niet naar en mochten we gewoon het land binnen!

Zuid-Korea bleek een ontzettend goede keuze als tussenstop. Een hele leuke ervaring en een mooi voorproefje op Japan!Busan - selfieBusan

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s