Monthly Archives: December 2014

La Paz


La Paz,

Is it, or isn´t it the capital of Bolivia? well, it´s the de facto capital of Bolivia. Sucre is it´s official capital. La Paz was quite impressive though. It´s situated in a mountain valley. The richest live down below, and as the city grew, people started to build houses on the mountain slopes,The whole valley is just city, which is quite impressive to see! There´s a snow-capped mountain  on one side of the city called Illimani.

public transport in La Paz is the teleférico, gondolas!

As soon as we arrived in La paz, we got a hostel tip from some other tourist on our gringo bus and were soon nicely settled. It was a good choice!  I don´t think we´ve had a softer bed or met with a thicker dovey yet. La Paz is a booming city, everything mixes here. People, cars and food everywhere. It was quite a change from slow-paced Copacabana. It was a shock finding out how cheap food is here. For example,  a hamburger with chips would only cost you about 70 eurocents. We decided to splurge a bit on our first evening in La Paz. We´de found out there was an English owned curry house in the city (it promotes itself as the highest curry house in the world) and were determined to visit it. Although quite expensive (for our budget) we enjoyed our first evening with a veggie aloo panoor and a Lama curry. Sipping a long longed for glass of red wine.

The second day we chilled out in our hostel, watched the wolf of wall street (good film) and enjoyed our cheap street food. There´s a dutch owned Holland house; Sol y Luna which Sander was determined to visit for one reason: Bitterballen. A dutch meaty bar snack wich he absolutely loves.

for me there was a veggie reastaurant which served an enormous almuerzo (lunch) for 1 euro 40. I wasn´t able to chomp my way through this 3 course meal but did do my best! I do wonder at the amount of food people here are able to eat in one go.

The people in La Paz really like to go on strike. We were there for three or four days and saw two protest marches. It´s very hard for the government to push through changes because of the strikes. I´m talking roadblocks and fireworks strikes. As soon as a group doesn´t agree: Strike!

A highlight in La Paz was the free city tour we did, organized by redcap. We started of at La Paz´s notorious prison San Pedro. Which is a society in itself, where inmates pay rent for a cell (the richest have quite a lot of liberty, with a private entrance for women of fornication). If your husband gets convicted and sent to San Pedro, you and the kids move in. Inmates earn a living by producing cocaine and selling it to tourists. Apparently every once in a while, you can see a window in the prisonwall open, a guy look out and throw a white ball out of the prison A  pickup will soon scoop it up and whisk it away. The prison got famous because of British inmate Thomas McFadden. As the story goes, he and one of the guards went out dancing in a dicotheque one night and when the guard had drunk too much and fell asleep, Mcfadden didn´t make a run for it, but asked the Isreali girl he was dancing with if she wanted to come back to his ´place´. Whether she knew he lived in a prison, I don´t kow, but she went with him and got a tour of the complex. She thought it was really cool and bribed a guard to let her friends in. And thus a business started. Prisontours were apparently quite the hype for a while. Inmates gave tours and sold the secret white stuff to tourists. Mcfadden lead the whole business, which collapsed after he got out. It´s now extremely dangerous to visit the prison (inmates want to and will make money off of you). Although a short while ago, a group of friends did bluff themselves in by dressing up as missionaries.

After hearing about the prison (and all the warnings never to go in, even if offered) we set off through the city. In La Paz, one street generally sells one kind of item. for example: there´s a street that´s just filled with sportshops, another one with furniture. The same with the vegetable market. So how do you choose where to go? Well, sy you´re new in La paz and want to get some veggies, you´d go to the vegetable market.There´s line after line of women selling nearly the same produce, but they´ll try to catch your eye and smile at you. You´ll pick the one you like the most and that will be your veggie lady. You´ll stick with her and no other. The same principle works for fruit enz. You ofcourse get rewarded for sticking with her by getting ´yappa´or extra´s.  Tourist often make the mistake of trying to buy at different stalls which is insulting. ´Whats wrong with the apples in my stall, you´ve bought them somewhere else, of you think they´re bad go somewhere else´. I do think they´re a bit more lenient towards us gringos though!

There´s a witches street in La Paz too. (If you try to take a picture if them, they´ll think you´re trying to steal their soul and jinx you) You can buy anything on the witches market, curses, spells and dried lama fetusus. Why on earth would anyone want a dried lama fetus? well…. f you want to build anything in Bolivia (and certainly near La Paz) you have to make an offering to pacha mama (mother earth). You´re using her after all. There are special witches and sjamaans ( to be a certain level sjamaan, you have to be hit by lightning) who give ceremonies on building sites. (mainly done for the very supersticious workers) The bigger the building, the higher the price that needs to be paid. With some skyscrapers in La Paz it is said that the sjamaan and his two helpers even went to ´drunk street´. Got someone with no connections totally knock out wasted and then used him in the ceremony. (the guy has to be buried alive in the foundations.) A bit gruesome no? ( the joke, don´t fall asleep on the street quickly ensued)

The main church in the plaza has an image of pachamama on it! A women giving birth. Not something you´ll see on many Catholic churches!

The indeginous women (cholitas) here are famous for wearing bowler hats and many layers of wide skirts. The skirts are a leftover from Spanish colonial times, where slaves and workers would get the ladies hand me downs. Ofcourse, being quite a short population, they had to roll up the skirts at the waste to be able to wear them and since then it´s been the fashion to try and create as wide a hips as possible with these skirts. there´s a funny story behind the bowler hats. If you look closely it´s way too small to have a function. It just sits on top of their heads. Only the women wear them though. When bowler hats were the thing in Europe, a savvy spanish importer tried to bring the market to South America. He ordered over 2000 hats to be made and imported, but didn´t give any sizes. In europe people thought the South Americans were tiny and must have small heads. And thus made the hats extremely small. When the shipment arrived no man in South America was going to wear it. So they got a fashionable cholita women, put her in front of the mirror and said it looked good on her. Cholita women are apparently quite jealous (as our guide says) and soon everyone had to have one. A tradition which still lives on these days. Because the hat just sits on their heads, the women here all have great posture. They also keep a plastic bag inside the hat, so they can wrap it up if it rains. A cholita lives by three rules, one of which is don´t be lazy. So you can see the rich working right next to the poor here. It´s very hard to tell who has a lot of money and who hasn´t. A cholita with a baby strapped to het back, walking up a hill with two bags of rice in her arms is considered the most sexy thing here! Women are strong! There´s even Cholita wrestling on sundays (unfortunately we´de just missed it). Once given a barbiedoll to acces, they exclaimed, this women cannot even carry a bag of rice, how is she suppose to carry half a child. This is no women!

Bolivia has had the most amount of presidents n the world. A lot of them came to power after a military coupe. There was one who apparently strapped the english foreign minister to a donkey and paraded him down the square. (Queen Victoria declared war on Boliva after this and swore to erase Bolivia off of the map. If you look back at old English maps of South America, Bolivia isn´t there). The president at the moment, Evo Morales is quite power high too. He doesn´t like anything Northern American. He kicked the US embassy out after they commented on his election campaign. Has tried to get Coca Cola out of the country, because it apparently makes you bold and gay. ( he has since apologized to the gay community and realised that Coca Cola employes about 7% of the population. He also loves football and has made himself part of the National football team (by law!). Although Evo has already done two terms as president of Bolivia ( maximum two is allowed), he´s now doing his third. How? Well he acknowledged all 25 indeginous cultures in Bolivia and decided to change Bolivia´s name from The Republic of Bolivia to The plurinational state of Bolivia.  He´s hadn´t done two terms in office in the Plurinational state of Bolivia yet, so he still holds power.

From La Paz, we travelled to Oruro. Where we catched a train all the way south to the border with Argentina! (more in our nex post)

Very big kiss from us!

p.s. pictures will be added soon! Bolivian internet is really slow! 


Copacabana, Bolivia!


De titel roept bij sommigen wellicht wat verwarring op, maar Brazilië mag dan de meest beroemde Copacabana hebben, ze heeft zeker niet de enige! We hebben inmiddels al vier weken in Bolivia doorgebracht en we hebben al in drie verschillende Copacabana’s geslapen. Namelijk een hostel in Oruro, het vrijwilligersverblijf in Parque Machia en het gelijknamige plaatsje aan het Titicacameer. Deze update gaat over die laatste; onze eerste bestemming in Bolivia.

Na het harde werk om het Peru-gedeelte van de blog bij te werken voordat we Cuzco verlieten in combinatie met wat optimistische voorspellingen van de busmaatschappij, kwamen we op donderdag 13 november tot onze schrik pas om 23.00 aan in Puno. Onderweg had de bus gestopt voor een avondmaaltijd, maar wij hadden pas door wat de bedoeling was toen het al te laat was om nog wat te bestellen. Gelukkig kwam er, na een paar minuten hopeloos verloren op het busstation te hebben gestaan, een verdwaalde taxi aanrijden die ons naar een hotel uit onze reisgids bracht. De receptie was gelukkig nog open en er was een kamer vrij, dus dat was een behoorlijke opluchting. Onderweg hadden we gezien dat een paar straten verderop nog wat etensstalletjes open waren; onze enige hoop op het stillen van onze honger. De gebruikelijke kip met friet en spaghetti (twee stukken kip voor Sander!) smaakte prima en toen we een beetje tot rust waren gekomen, beseften we ons dat het de eerste keer was dat we onze avondmaaltijd echt op straat hadden genuttigd en dat we dus weer een waardevolle ervaring rijker waren!

De dag erna weer terug naar het busstation om vanuit daar naar Copacabana te gaan. De prijzen voor de directe bussen vielen ons echter erg tegen. We wisten dat er ook wel ergens collectivo’s naar de grens moesten gaan en na wat rondvragen en een stukje lopen wisten we die inderdaad te vinden. Vanuit het plaatsje waar de collectivo ons dropte moesten we nog weer vijf minuten met de taxi om daadwerkelijk bij de grens te komen, waar we weer via verschillende kantoortjes onze ”exit-stamp” konden halen: immigratie –> politie (die zonder te kijken een stempel zette, daarmee het belang van zijn rol als tussenpersoon stevig onderstrepend) –> immigratie. Lopend de grens over en toen waren we ineens in Bolivia. Altijd een raar moment. Gelukkig konden ze het aan de Boliviaanse kant met één kantoortje af. Daar stond meteen een collectivo klaar om ons naar Copacabana te brengen. Meteen werd ik verrast door de bijzonder lage prijs die ons daarvoor werd gerekend (omgerekend iets van 35 eurocent) en dat had een goed effect op mijn humeur. Ik zag dit land wel zitten! Het bleek nog slechts een kwartiertje rijden en dat was maar goed ook, want het busje was ingericht op de beenlengte van Boliviaanse vrouwtjes (ik houd totaal niet van het woord ”vrouwtje”, maar voor de vrouwen hier heb ik geen ander woord) en gedurende de gehele rit omklemden mijn knieën het hoofd van degene voor mij. Al met al was het wat meer gedoe dan het met een directe bus was geweest, maar onze eigenwijsheid heeft ons wel een hoop geld bespaard!

Aangekomen in Copacabana viel ons meteen de rust en stilte op. We waren de altijd aanwezige drukte en hectiek van Peru gewend en deze was in één keer totaal verdwenen. Heerlijk! Het bleek een klein, toeristisch stadje met een ontspannen uitstraling en een gezellige boulevard aan het Titicacameer (het grootste zoetwatermeer ter wereld). We hebben ons twee dagen vermaakt met lekker eten (en het genieten van de betaalbaarheid daarvan) en een half uurtje kayaken op het meer, maar het echte hoogtepunt lag iets uit de kust: Isla del Sol.

Op zondag 16 november vertrokken we met al onze spullen vroeg in de ochtend met een motorbootje naar dit prachtige eiland. Na een vaartocht van twee uur met een golfslag die je niet bij een ‘meer’ verwacht, kwamen we aan in de noordelijke haven van het eiland. Dit was min of meer toeval voor ons, maar de zuidelijke haven, die dichter bij Copacabana ligt, bleek veel toeristischer. Dat pakte dus goed uit. Na aankomst onze tent opgezet op het verder verlaten strandje en daarna begonnen aan onze wandeltocht rond het eiland. We liepen via de westkust naar beneden over een soort van oude incatrail met uitzicht over prachtig afgelegen baaien met verschillende soorten vegetatie.
image Op de weg terug liepen we langs de oostkust en werden we verrast door een enorme diversiteit aan landschap. We begonnen in weiland, daalden af naar in baaien gelegen dorpjes, liepen door een stukje bos en sloten af met een pad over indrukwekkende rotsachtige klippen (cliffs), al die tijd vergezeld van water met daarachter besneeuwde bergtoppen aan de horizon.

image Onderweg kwamen we opvallend veel jonge dieren tegen zoals lammetjes, biggetjes, ezelveulens en kalfjes, wat het eiland nog een extra lieflijk karakter gaf.
image De wandeling duurde zo’n zes uur, wat helaas wel iets te veel was voor Lisa’s knie, maar toch ook voor haar de pijn en de moeite waard. Toen we terug kwamen in de noordelijke haven bleek deze bijna te zijn uitgestorven. Alle dagtoeristen waren inmiddels weer terug naar huis en het aantal mensen dat hier de nacht doorbrengt is beperkt. Gelukkig was er wel een restaurantje open, waar we lekker konden eten en waar uiteindelijk zo’n beetje iedereen die was achtergebleven zich verzamelde. De lokale bevolking had zich blijkbaar ook ergens verzameld, want toen wij later in onze tent lagen struikelde er regelmatig een dronkenlap op weg naar huis over onze scheerlijnen en/of tent. Gelukkig werd het uiteindelijk rustiger en konden we rustig slapen.

De volgende dag werden we wakker van iets dat tegen onze tent aan zat te duwen. We gingen er eigenlijk meteen vanuit dat het een hond was en we werden er behoorlijk chagrijnig van. Toen Lisa maar eens een kijkje ging nemen, kwam ze lachend terug met het nieuws: ”het is een varken!¨ Ok, toen konden we natuurlijk niet meer boos zijn. Het grote zwarte varken liet zich gelukkig vrij makkelijk wegjagen, waarna we konden genieten van een beginnende dag met een oneindig uitzicht op een prachtig blauw meer!

Na een lekker ontbijtje bij hetzelfde restaurant als de avond daarvoor, genoten we vanaf het dak van de motorboot van onze reis terug naar het vaste land. Daar hoefden we niet lang te wachten op een bus naar La Paz. Deze bus bleek een heuze ‘gringo-bus’. Waarschijnlijk de eerste keer dat we in een bus zaten met alleen maar toeristen (”gringo” is het Zuid-Amerikaanse ‘scheld’woord voor niet-locals) en zeker de eerste keer dat we onze rugzak in het bovenrek durfden te leggen. Bijzonder was dat uitgerekend in deze bus (en dan hebben we het over een echte touringcar, niet zo’n klein mini-busje) de beenruimte het meest schaars was tot nu toe. Maar ach, met de benen wijd, kom je een heel eind! Afwisselend mijn liezen op de proef stellend en dan weer mijn benen in het gangpad uitstrekkend, bereikten we de oversteek van het Titicacameer. We hadden al op de kaart gezien dat we op de een of andere manier het meer over zouden gaan steken en we waren heel benieuwd in wat voor een vorm dat zou gaan gebeuren. We hadden verschillende scenario’s bedacht, maar we hadden niet kunnen bedenken hoe het er in werkelijkheid aan toe ging. We moesten allen uitstappen en een kaartje kopen voor een motorbootje naar de overkant (het meer had daar de breedte van een rivier). Toen we in de rij stonden voor de motorboot zagen we hoe een paar meter verderop onze touringcar op een met motor bewapend vlot werd gereden, vervolgens met een enorme bamboestok werd afgeduwd en al dobberend de overkant bereikte. We waren lang niet de enige bus, dus in het water was het een prachtig gezicht van dobberende touringcars, vrachtwagens en andere voertuigen. Heerlijk!
Vervolgens reed onze bus voor, stapten alle gringo’s weer in en bereikten we even later zonder problemen La Paz.

Hierover meer in onze volgende update. We zullen ons best doen om ervoor te zorgen dat deze niet zo lang op zich zal laten wachten.

Op moment van schrijven zijn we in Challapata (een nietszeggend stadje en enkel tussenstop) en wachten we (al zo’n 8 uur!) op een bus naar Uyuni in de hoop nog net voor Kerst een tour over de zoutvlaktes te doen en dan als het goed is eerste kerstdag in Chili door te brengen. We zijn erg benieuwd of dit gaat lukken!

Veel liefs,
Lisa en Sander

Ps. UPDATE! Na een helse busrit en aankomst om 2 uur s nachts, hebben we besloten het even rustiger aan te doen en de tour uit te stellen tot na Kerst. We zullen Kerstmis dus in Uyuni, Bolivia doorbrengen. Deze beslissing zorgde er ook voor dat ik vanochtend al tijd had om foto’s toe te voegen, maar dat was jullie vast al opgevallen!