Monthly Archives: September 2014

La Costa

Standard

Na Mindo ging de reis verder naar de Ecuadoriaanse kust, met als doel: walvissen!

We bereikten de kust in Pedernales (op dinsdag 16 september). Een stadje dat terecht niet in onze reisgids vermeld staat en waar wij alleen even zijn gecrasht na een lange reisdag. Maar… we zagen er wel voor het eerst in ons leven de Stille Oceaan in het écht! Omdat Puerto Lopez een stuk zuidelijker ligt, kwamen we door onze gids in het plaatsje Canoa terecht.

wpid-img-20140918-wa0000.jpeg

Canoa is duidelijk een laid-back surfdorpje dat zijn bestaansrecht ontleent aan toerisme, dat er in deze tijd van het jaar niet veel is. Desondanks zijn er in een relatief goedkoop hostel altijd wel backpackers (voornamelijk Duitsers) te vinden, waar de plaatselijke jongeren (a.k.a. surfdocenten) dan weer opaf komen, waardoor het in ‘onze hoek’ levendig genoeg was. We zaten op een kleine dorm met een balkon met uitzicht op zee. Alles ademde een zeer ontspannen sfeer. We zouden daar sowieso twee nachten blijven om een dag niet te hoeven reizen, maar het dagje strand liggen met mooi weer en niets doen – behalve het busritje naar het buurdorp om te pinnen! – beviel zo goed, dat we daar nog een dag aan vastgeplakt hebben.

wpid-20140920_093045.jpg

Die vrijdagochtend (19 sep) hardgelopen over het strand vlak langs de vloedlijn, waar het zand nog natter en dus harder is. Bijzonder om te zien hoe zich voor je een rode zee aan krabbetjes bevindt, die zogauw je op 15 meter komt snel richting hun holletje sprinten (zijwaards) en pas als je tot op zo’n 5 meter genaderd bent, er snel induiken! Een zee dus van rode wezentjes die elke keer verdwijnt waar jij bent en dus eigenlijk mee opschuift. Zoals in zo’n droom waarin je iets achterna zit, maar steeds als je erbij denkt te kunnen, het toch weer verder van je af blijkt te zijn. Met dat verschil dat we in dit geval wel blij waren dat we niet dichterbij konden komen! Heerlijk om na het lopen meteen de zee in te kunnen duiken. Het water was verfrissend, maar zeker niet koud: een heerlijke temperatuur! De golven waren hoog; kwamen soms al over mij heen terwijl ik eigenlijk nog maar tot aan mijn middel in het water stond. Erg gaaf en toch geen onveilig gevoel!

Opvallend aan de kust waren de enorme zeemeeuwen met een zwaluw-achtige staart, die ogenschijnlijk non-stop heel hoog in de lucht rondcirkelden. Verder waren we erg enthousiast om pelikanen te zien. Weliswaar niet die mooie witte uit de dierentuin, maar desondanks indrukwekkende beesten en met hun vrije-val-torpedoduik heerlijk om naar te kijken!

Op zaterdag 20 september doorgereisd naar Puerto Lopez via maarliefst 4 bussen! – vertrouw nooit een busmedewerker die niet kan praten; sowieso werd er aan de kust dramatisch gearticuleerd – Daar hebben we gekampeerd, wat geen groot succes was, met name doordat het in de twee dagen dat wij er waren geen moment droog is geweest. Bijzonder is dat Ecuador allerlei microklimaten kent. Zo valt er in Canoa zelden een druppel en is het elke dag zo’n 30 graden, terwijl men slechts enkele tientallen kilometers zuidelijker in Puerto Lopez in deze tijd van het jaar zelden de zon ziet. Daarbij begon de eerste nacht al niet heel prettig. Wij lagen in de tent, klaar om te slapen, toen ik buiten de tent of misschien tussen de buiten- en binnentent – zo dacht ik – wat hoorde. Toen ik toch maar eens aan Lisa vroeg of zij dit ook hoorde, keek ze mij aan en slaakte vrijwel direct een kreet! Bleek dat er achter mij – in de binnentent dus! – een kakkerlak ter grootte van een duim vrolijk aan het rondscharrelen was (“la cucaracha, la cucaracha, jalalalalalalaaa”). Even vroegen we ons in een vlaag van paniek af hoe we dat beest ooit naar buiten moesten krijgen, zeker toen ie de aandacht opmerkte en onder onze luchtbedden vluchtte. Gelukkig wist ik ‘m uiteindelijk in een kledingstuk te vangen en naar buiten te gooien. Het kledingstuk hebben we voor de zekerheid maar een nachtje in de voortent laten liggen, maar gelukkig hebben we onze bezoeker niet meer teruggezien! Verder maakt de regen van Puerto Lopez een sfeerloze modderpoel en zouden we er weinig te zoeken hebben gehad, ware het niet dat we een hoger doel hadden: walvissen!

Zondagochtend 21 september gingen we een motorboot – toen we daarop stonden te wachten op een pier, zagen we een aantal keren opeens iets uit het water opduiken en snel weer kopje onder gaan; bleken schildpadden te zijn! – een aantal kilometer uit de kust, waar een aantal dezelfde soort bootjes ons al voor waren en stil lagen. Dat kon maar één ding betekenen: walvissen!

wpid-20140921_121105_1_bestshot.jpg

We volgden een tijdje 3 Bultrugwalvissen: twee ouders met hun jong (van een paar jaar oud). Het jong was speels en vermaakte het publiek door salto’s te maken en met zijn staart op het water te slaan. We zagen deze kleine rakker als eerst en dachten: leuk, dat is nou een walvis. Die gedachte veranderde snel toen de vader zich even aan het wateroppervlak liet zien: “Wooow, wat een enorm beest!!!” De ouders waren rustig en kwamen alleen boven om water te spuiten en te ademen, om vervolgens weer dieper te duiken en daarbij even hun enorme staart te laten zien. Een ontzettend indrukwekkend gezicht om die gigantische beesten zo aan het wateroppervlak te kunnen bewonderen! Het gaf ons wel een beetje een naar gevoel dat we op zo’n bootje die beesten zo’n tijd achterna aan het jagen waren, maar tegelijkertijd konden we ook bedenken dat de walvissen zelf er nauwelijks last van hebben gehad. Misschien een beetje zoals wij soms last van een vliegje hebben. En we hebben op deze manier toch maar mooi van deze indrukwekkende dieren kunnen genieten!

Op de terugweg zagen we als verrassing een zeeleeuw op een rots van het naburige eiland zitten, waar de boot vrij dichtbij kon komen. Hij zette zelfs nog een paar van die clowneske stappen die een zeeleeuw zo typeren, om vervolgens weer onhandig neer te ploffen. Een mooie bonus!

wpid-20140921_125242.jpg

Wel waren ons nog “blue footed boobies” beloofd. Voor veel mensen is deze aparte vogel met blauwe voetjes een reden om naar de Galapagos-eilanden te gaan, maar ook op Isla de la Plata (ook wel “poor man’s Galapagos” genoemd) leeft daar een dergelijke familie. Ze zaten gezellig bij elkaar op een steile rotswand (die voetjes zijn niet alleen blauw, ze bieden blijkbaar ook een goede balans!) en ook daar kon de boot dichtbij komen. Toen we even later terugliepen naar ons hostel konden we nog een “booby”, die op een muurtje was geland, tot zeer dichtbij naderen. Helaas had deze ‘normale’ voeten, maar het zijn sowieso erg grappig ogende vogels.

wpid-20140921_134232.jpg

Al met al een heel indrukwekkende ervaring en al die nattigheid (en dus stinkende backpacks) absoluut waard!

Op maandag 22 september (ook alweer een week geleden) reisden we weer terug het hooggebergte in. Maar daarover binnenkort meer!

Veel liefs van ons voor iedereen!

Advertisements

Mindo

Standard

Mindo,  where to start with Mindo!
After taking a Quito city bus all the way up to the bus station at the Northern end of Quito, we embarked on our journey to Mindo. It’s a two hour scenic bus drive to Mindo and its surrounding cloud forest. Whilst travelling North and enjoying mountains and valleys shrouded in mist and clouds we both shared a moment of awe… we’re really doing this, we’re traveling! No longer safe in our cozy Hostel in Quito, but on the road, setting off on our adventure. 

image

Mindo itself is little more than a one road village. But its surroundings are amazing. nestled in a valley and surrounded by cloud forest, this little village flourishes under tourists. But, importantly, it’s still trying to be as eco friendly as possible. We had decided to go camping, and were looking around for a place, when the friendly locals suggested Mindo Real, which was a 10 min. walk from town, but which did have space for our humble little tent.
We were sort of dropt in wilderness. We were the only campers, and although beautiful, our spot was right next to a river. There were an enormous amount of gigantic bugs. We saw something big swim in the river at night and it got really dark with loads of fireflies. It was a stuffy night that first one and Sander suffered a small claustrophobic attack. It didn’t feel easy to breathe.  So we ended up spending a bit more time outside of our tent, investigating all the weird bugs we could find. There was this seriously freaky thing, the size of a hand palm, that flies with four wings and has huge jaws. When we tried to film it flying, The thing thought I was an excellent landing zone and I did quite a bit of screaming whilst trying to get it of myself. (un)fortunately WordPress won’t let me share the film.
that night wasn’t our best nights sleep.

The next day we had to find a new camping spot. Mindo Real was expecting a big group of campers so we weren’t allowed to stay. We found a spot at La Estancia. Which had more campers and was not so out there, in the wilderness. We caught up on some sleep that day!
It rains on and off in mindo and the following day we were detained half an hour before we could set of for Mariposa, the butterfly farm. It’s a pleasant 3 km walk from where we were staying, and we got tailed by a dog that could only use three of its four legs. (there are lots of dogs on the streets in Ecuador) I kinda got attached to our perro guide but did have to resist the temptation of feeding him.

image

Arriving at Mariposa, the morning had turned out sunny. Once inside, we were handed over to a Spanish guide who told us about the farm. We couldn’t follow a lot,  but we nodded and went aah when we heard a word we understood.  We got the general gist of things though.

image

They breed 20+ different kinds of butterflies. And arriving in the morning we saw quite a few hatching out of their cocoons. Very cool to see.

image

We had quite a lot of fun feeding and chasing butterflies. There were some really big ones too!

image

The farm also has  some hummingbird feeders up. We got quite a close look at these mysterious birds, that appear to have more head than body. They’re enchanting to watch though. They chirp happily and zoom about everywhere. Although we’ve spotted quite a few singular birds, it’s was nice to see and observe this many together.

image

After the farm we hiked 6 km up a hill to have a look and swim in some of the cascades,  waterfalls.  To reach the waterfalls we had to take a small cable Car (tarabita) across a 500 meter long valley.

image

Visiting the different waterfalls was fun we even had a waterfall shower! The trails leading to the different cascades were a good challenge, sometimes steep, sometimes muddy. Surrounded by weird birdsounds and unknown trees it was a little adventure.

image

We actually ran part of the hill back down to our camping, which felt good.
That evening we visited a frog concert :). A hotel with excellent ponds and gardens gives nightly tours to educate people about frogs in Mindo. There were 24 different types and it was good fun going around with a guide, who’s flashlight always found impossibly hidden frogs and could then continue to tell you what kind of frog it was and how its canta sounds.

The next day we got up early (6am) to go birdwatching. We spent quite a lot of hours walking, looking and searching for different kind of birds. Some we recognised,  but most we didn’t.  We were lucky to spot a family of toucans though, which were quite easy to identify.

image

We spent ten minutes watching a tree making peculiar noises, hoping to spot our next exotic bird. Turns out two squirrels were having some fun.

we spotted these weird kind of white herons. Generally herens tend to live and hunt alone, these bird though, were happily cooped up together in a tree next to a load of cows. We’ve only seen these birds accompanied by cows. wherever the cow goes, the bird goes.

Mindo was good! We both really enjoyed staying there!

Our next stop: La Playa

love lisa en sander

Dejamos de Quito.

Standard

Hoy nosotros terminamos nuestras clases de español en la escuela “Beraca”. Ahora podemos hablar un poco de español. Fué divertado y muy utíl y quízas vamos a cojar máz clases después en otra ciudad (por ejemplo en Lima).

Morgen reizen we noordwaarts en we hebben geen idee in wat voor een wereld we dan terecht komen. Goede kans dat we gaan kamperen en voorlopig even geen internet tot onze beschikking zullen hebben. Daarom willen we nu nog even een aantal dingen delen die ons zijn opgevallen aan Quito.

Ten eerste natuurlijk dat Quito in een soort van smal uitgestrekt dal ligt en aan alle kanten tegen de bergen is opgebouwd. Geen straat is vlak en welke straat je ook doorkijkt, je kijkt altijd tegen een berg op. Prachtig gezicht!

Ook de grote verscheidenheid in uiterlijk valt op. De mix tussen in meer of mindere mate Spaanse, Indiaanse (en soms ook Afrikaanse) genen zorgt voor duidelijke uiterlijke verschillen tussen de Ecuadorianen. We onderscheiden de in mijn ogen ‘typische’ Zuid-Amerikanen (ik denk een 50-50 mix van Spaans en inheems), de lieve kleine vrouwen die zo uit een indianen-dorp lijken te zijn gewandeld en het type dat je ook in Barcelona tegen zou kunnen komen. En toch zijn het allemaal Ecuadorianen. Ook dat is een mooi gezicht!

Wat ons al snel opviel aan Quito is dat het verkeer zich over het algemeen prima gedraagd, zeker in vergelijking met andere landen (zoals China, Marokko, Turkije, Thailand en Griekenland). Het viel al op in de taxi vanaf het vliegveld. Tuurlijk, de chauffeur had niet de intentie om veel tijd te verliezen en hij is in de één uur durende rit misschien twee keer teruggekeerd naar de rechter baan. Maar toch hield hij zich behoorlijk aan de snelheid en haalde hij geen gekke capriolen uit. Sowieso stoppen de Ecuadorianen keurig voor het rode licht en nemen zelfs de regel “rechtdoor op dezelfde weg gaat voor” in acht. Toch staan er op kruisingen regelmatig verkeersagenten die heel fanatiek op hun fluitjes blazen. Ze hebben duidelijk de illusie dat ze heel belangrijk zijn gezien hun obsessieve – en soms zelfs creatieve – gefluit en (arm)bewegingen, maar wat zij precies toevoegen aan de verkeerslichten is ons nog niet duidelijk geworden.

Als je in Quito over een gemiddelde straat loopt, hoor je achter je het gefluit van een verkeersagent, naast je de complete juke-box van een auto-alarm (ik heb er hier al meer gehoord dan tot vorige week in mijn hele leven) en voor je het heerlijke geluid van de verkeerslichten: een hilarisch “PIEUW! PIEUW! PIEUW! PIEUW! PIEUW!”  etc. Dat is dan weer een mooi, nouja, ‘bijzonder’ geluid!

We zien elke dag minstens één blinde – één keer kon Lisa nog maar net een stok ontwijken (voor de wielerliefhebbers onder jullie: hij week duidelijk van zijn baan af!) – en één ding is zeker: zij hoeven niet bang te zijn dat ze niet doorhebben wanneer het “groen” is!

Quito was een fijne stad om te vertoeven, maar we kijken er nu naar uit om meer van het land te zien. Jullie horen van ons!

 

Ps. Jill, I’m counting on you for an English translation! 😉 🙂 (you can leave the Spanish part as it is, if that’s convenient for you 😉 ) x

Quirky Ecuador

Standard

1. The currency in Ecuador is the dollar!

image

Yo necesito un dólar! dólar!  un dólar es lo que necesito! ( 10 points to the person who can guess our translated song 🙂 )

2.

image

Alas, this little pearl did not contain the sachet of mayonaise promised! (contents of the bag still magically disappeared though!)

3.

image

“Lisa es alta!” is what my Spanish teacher told me! (Lisa is tall!) Ecuadorian people ar quite petite! (my Spanish teacher just about reaches my shoulder.)    It’s quite fun being on the tall side for once! Not to mention Sander,  who must seem like godzilla to some of  these tiny Ecuadorian ladies! This picture shows Sander next to our shower. Although we’re thankful for having a shower and access to warm water, our shower has just one knob. The more water you try to get, the colder the shower gets!

4.

image

A snapshot just before we landed in Santa Doming. From there we flew on to panama, and after a five hour wait, and quite a lot walking on “moving walks” we flew to Quito!

Eerste week: Quito

Standard

Buenos días!

We zijn nu bijna een week in Quito, maar het voelt alsof we al eeuwen weg zijn. Zo zijn we al gewend aan deze nieuwe omgeving met zijn nieuwe gewoontes. We draaien er onze hand niet meer voor om om ons tussen de Ecuadorianen in de altijd stampvolle bussen te duwen (als wij denken dat het niet meer past, proppen er zich altijd nog wel een paar mensen bij) en we deinzen niet meer terug om onszelf vervolgens met handen, armen en schouders weer een weg naar buiten te banen. Vandaag hadden we voor het eerst het idee dat er een zakkenroller actief was. We hebben allebei iets gevoeld en de rits van een van mijn zakken was open, maar ik was er waarschijnlijk op tijd bij met mijn hand; mijn notitieboekje zat er immers nog keurig in. Meer dan dat en wat kleingeld dragen we sowieso niet op zak, dus ze doen hun best maar!

Verder voelt het hier gewoon veilig. We hebben het zelfs aangedurfd om een keer ‘s avonds (in het donker dus) met de bus terug naar het hostel te gaan (ipv de taxi) en dat ging prima. We zijn nog door niemand lastig gevallen en de locals die ons aanspraken waren slechts behulpzaam. Zoals het oude mannetje dat al zijn overtuigingskracht nodig had om ons ervan te overtuigen dat we (twee haltes voor de door ons beoogde halte) toch echt uit de trolleybus (fungeren als een soort metro’s) moesten stappen omdat dit het einde van deze lijn was (termina!). Wij dachten: ze maken ons niet gek, wij moeten er nog niet uit! Maar toen we nog als enige over waren en de man ons enthousiast de bus aanwees waarop we moesten overstappen, beseften we ons dat de houding ‘bemoei je met je eigen zaken’ hier iets minder gepast is dan we misschien gewend zijn 🙂 maar een uitgebreid “muchas gracias” zuiverde ons geweten!

De stad is druk, maar ergens ook ontspannen, waardoor we ons er snel thuis voelden.  Wat daarbij zeker helpt is dat we sinds maandag Spaanse les volgen. En nog intensief ook! We legden onszelf maandag meteen vast voor 20 individuele (allebei een andere docent) lesuren in 5 dagen. En dan moet er ‘thuis’ in het hostel (waar het overigens goed toeven is) ook gewoon nog woordjes geleerd en oefeningen gemaakt worden! Het vakantiegevoel is momenteel dus even ver te zoeken, maar we leren er veel van en hebben er ook zeker plezier in. Daarbij is het erg fijn dat we wat meer van de taal begrijpen, want met Engels kom je hier niet heel ver.

Ons grootste avontuur tot nu toe was de Cotopaxi-tour met afdaling per mountainbike. Deze trip was een afscheidscadeau van Ann-Cathrin, Jeroen, Irene, Anne, Iris, Hella, Sonja en Joeri en toen we dinsdag op 4600 meter hoogte op de vulkaan stonden vroegen we ons even af of het wel hun bedoeling was om ons ooit nog levend terug te zien! Het was een bijzondere ervaring om uit een zonnig, lekker warm Quito te vertrekken en een uur later met een vest en windjack aan om handschoenen te moeten bedelen bij de gids. We stonden letterlijk tussen en soms in de wolken en de wind gaat daar non-stop tekeer. Het idee dat we daar onszelf op mountainbikes naar beneden zouden gaan storten was angstaanjagend maar ontzettend gaaf tegelijk. Hoewel het in het begin steil was en de weg soms glibberig door vulkaanas, kon ik constant goed remmen (we deden het eerste stuk eigenlijk niet anders – tot kramp in onze handen aan toe) en voelde ik me daardoor veel veiliger dan tijdens een eerdere mountainbike ervaring in de Ardennen. Het was niet echt off-road, maar meer een steile afdaling op een ongeasfalteerde weg met stenen en hobbels. Soms besefte je opeens waar je was en dat je om je heen moest kijken om het schitterende uitzicht niet te missen; erg bijzonder om die imposante, met ijs en rode stenen bedekte en regelmatig in wolken verdwijnende vulkaan te zien en te beseffen dat je daar vanaf bent gekomen. De combinatie van de adrenaline, de omstandigheden en de omgeving zorgde voor een unieke ervaring!

Het was dan ook heel jammer dat Lisa al vrij in het begin viel; ze gleed onderuit in een bocht. Het leek even alsof ze zoveel last van haar knie had dat ze niet verder kon, maar gelukkig had ze alleen een flinke schram (“+ snee!” zo word ik hier op de achtergrond gecorrigeerd) op haar been. Het bloed dat door de broek heen kwam zag er uiteindelijk wel stoer uit 🙂 Maar door de val was ze wel bang geworden en durfde in de afdaling (eerste 7 a 8 km) niet meer snel te gaan. Ze was zodanig geschrokken dat het op dat moment even niet meer leuk was, maar gelukkig kwam er na de ‘echte afdaling’ een veel langer stuk met groffer – maar daardoor steviger – ‘wegdek’ (wat een groot woord is voor dat veredelde grindpad). Op dit terrein kwam ze er steeds beter in en overwon haar angst – zeker ook toen er af en toe geklommen moest worden en ze merkte dat ze daarin beter was dan de meeste groepsleden! Tegen het einde kregen we steeds meer de smaak te pakken en merkte ik hoeveel zo’n fiets kan hebben als je je gewoon laat gaan. Zolang ik nog maar het gevoel had dat ik ooit weer zou kunnen remmen, durfde ik de fiets te laten gaan, zelfs over redelijk steile, hobbelige stukken. Erg gaaf! Al met al een memorabele en zeer mooie ervaring en een bijzonder waardevol cadeau!

Morgenochtend (het is hier nu donderdagavond 21.15 uur) hebben we onze laatste 4 lesuren en daarna gaan we ons klaarmaken om verder te reizen. Als het goed is vertrekken we zaterdag naar Mindu, waar een nationaal park is met veel planten, vogels (we hebben hier in de tuin van het hostel al meerdere malen een kolibrie gezien!) en vlinders. We hebben steeds meer een idee over de route die we hierna gaan volgen, maar veel staat nog open. Spannend dus!

Veel liefs van ons.

We’re nearly there!

Standard
We’re nearly there!

Getting all the last things on our checklist ticked off!

We are nearly ready to go!

It was so strange though! Saying goodbye to all our friends and family! It doesn’t really feel like goodbye or farewell yet 🙂

I am so thankful to everyone who came though! It was lovely to see everyone and I wish we had had more time to talk but the time just flew by!

and here we are, on the eve of our departure! it’s extremely exciting!

Love Lisa & Sander